ABD-İsrail ile İran Devleti Arasındaki Savaşta Emekçilerin Tavrı Ne Olmalı?

Mahmut Boyuneğmez

Savaşın dördüncü günündeyiz. ABD ve İsrail’in İran’a füzeleri yağıyor, İran da karşılık veriyor. Ama biz emekçiler –Türkiyeli, İranlı, İsrailli, ABD’li– oyuna gelmeyelim. Milliyetçi duygularla “kendi devletinin yanında ol” diyorlar. Biz diyoruz ki: Hayır! Gerçek düşman karşı ülkedeki işçiler değil, her iki taraftaki saraylar ve sermayedarlardır.

Milliyetçi yalanlarla kandırılan emekçilere sesleniyoruz. Sade, net ve vurucu olacağız. Herkesin yazdıklarımızı anlamasını istiyoruz.

1. Temel Mantık: Düşman Kim?

Egemenler tek bir seçenek sunuyor: “Ya bizimle ya düşmanla!” Bu bir sahte ikilemdir. Sosyalist tavır bunu reddeder.

• İran devletini savunursan, molla rejimini –işçileri sömüren, kadınları ezen, gençleri asan rejimi– güçlendirirsin.
• ABD-İsrail’i “demokrasi” diye desteklersen, bölgeyi kana bulayan emperyalizmin askeri olursun.

Gerçek düşman: Karşı ülkedeki işçi kardeşin değil! Savaşı başlatan, uzatan ve kâr eden saraylar, silah fabrikaları, petrol şirketleridir. Tarih bunu defalarca gösterdi: 1. Dünya Savaşı’nda işçiler “kendi” devletleri için birbirini öldürdü, sonra devrimle anladı ki asıl düşman kendi burjuvazisidir.

Emekçi için tek doğru tavır: Sınıf tavrı. Ne mollalar, ne siyonistler, ne emperyalistler savunulmalı, bunlara yedeklenilmemelidir. İşçilerin birlikteliği ve birlikte hareket etmesi gerekmektedir!

2. Her Ülkede Emekçilerin Görevi

İranlı Emekçiler İçin: “İçeride Rejim, Dışarıda Emperyalizm”

Molla rejimi savaşı can simidi yapacaktır. Muhalefeti bastıracak, grevleri yasaklayacak, “vatan savunması” diye halkı ölüme sürükleyecektir.

Ne yapmalı?

• Savaş bahanesiyle grevler, protestolar durdurulmamalıdır. Hak arama mücadelesine devam edilmelidir.
• Eğer emperyalistler toprak işgal ederse “Molla rejimi için öl” tuzağına düşülmemelidir. Ama İranlı emekçiler ve ezilen halklar yurdunu, ailelerini, geleceklerini savunmalıdır. Bunu öz-örgütlenmelerle (kendi organizasyonlarıyla) yapabilirler.
• Üçüncü Cephe oluşturulmalıdır: Emperyalist devletlerin füzelerine karşı direnirken rejime de karşı çıkılmalıdır. İranlı işçiler, öğrenciler, kadınlar, askerler bunu yapabilir. Hem topraklarını, kendilerini ve geleceklerini koruyabilir, hem de sömürücü rejimi alaşağı edebilirler.

İsrailli Emekçiler İçin: “Siyonist Teröre ve İşgale Hayır”

Netanyahu hükümeti “güvenlik” diyor ama aslında Filistin işgaliyle ve Suriye’deki hamiliğiyle birlikte bölgedeki egemenliğini geliştirip pekiştirmeye çalışıyor. 100 bin yedek asker çağrıldı; gençler cepheye sürülüyor.

Ne yapmalı?

• Yedek askerler savaş çağrılarını reddetmelidir: Tutum, vicdani ret, kitlesel itaatsizlik ve boyun eğmeme olmalıdır.
• Sendikalar savaş bütçesine karşı genel grev organize etmelidir.
• Filistin ve İran halklarıyla dayanışma gösterilmelidir.
• “Güvenlik” yalanına kanılmamalıdır. Kendi egemenlerinin haydut politikalarına karşı çıkmalıdırlar.

ABD’li Emekçiler İçin: “Savaş Makinesine Dur De”

ABD’li emekçilerin vergileri sağlık ve eğitim gibi kamusal hizmetlere gitmiyor, aksine Ortadoğu’ya bomba oluyor. Silah fabrikaları kâr üstüne kâr yapıyor.

Ne yapmalı?

• Silah fabrikalarında üretim durdurulmalıdır.
• Lojistik hatları (liman, tren, kamyon) boykot edilmelidir.
• Vietnam Savaşı’ndaki gibi kitlesel savaş karşıtı hareket sokaklara taşınmalıdır.

Tavır: ABD’li emekçiler kendi emperyalist devletinin yenilgisini istemelidir (devrimci yenilgicilik). Çünkü bu savaş Amerikan işçilerine sadece ölüm, yoksulluk ve kriz getirmektedir.

Türkiyeli Emekçiler İçin: “NATO'dan çıkılsın ve Üsler Kapatılsın”

Türkiye bu savaşın lojistik üssü olmamalıdır. “Milli çıkar” diye bir tarafa destek verilmemelidir.

Ne yapmalı?

• Üslerin kapatılması için eylemler organize edilmelidir.
• Ne şeriatçı İran’ın ne siyonist İsrail’in avukatı olunmalıdır.

Tavır: Bölge halklarının kardeşliği savunulmalıdır. Türk-İran-İsrail-Arap emekçileri birlikte hareket etmelidir.

3. Neden Tarafsız Değil, Bağımsızız?

Soru: “İran saldırı altında, mazlumun yanında olmalıyız!”

Cevap: Mazlum İran halkıdır, İran devleti değil! O devlet işçileri asıyor, kadınları katlediyor, gençleri zindana atıyor. Onu savunmak halka ihanettir. Biz halkın yanındayız, devletin değil.

Soru: “İsrail yenilse Ortadoğu halkları için iyi olmaz mı?”

Cevap: Hayır! Bir sermaye devletinin (İran) diğerini (İsrail) yenmesi sadece yeni bir hegemon yaratır, daha fazla kan getirir. Kalıcı barış ancak bölge emekçilerinin mücadelesiyle gelir: Filistinli, İsrailli, İranlı, Arap işçiler dayanışma içerisinde kendi ülkelerinde iktidarı devraldıklarında kalıcı barış gelebilecektir.

4. Atılabilecek Somut Adımlara Örnekler

1. Ortak Koordinasyon: İran, İsrail, Türkiye, ABD devrimcileri arasında “Savaşa Karşı Enternasyonalist İşçi Hattı” kurulabilir.
2. Lojistik Boykot: Liman, demiryolu, kamyon işçileri savaş malzemesi taşıyan her şeyi durdurabilir.
3. İdeolojik Mücadele: “Milli birlik” yalanına karşı gerçekleri dillendirmek gerekmektedir. Savaşın maliyetini, ölen emekçileri ve işçi çocuklarını, örneğin Minab’daki kız okulunun bombalanması sonucu yüzlerce kız çocuğunun katledilmesini – bunları hatırlatmak sosyalistlerin görevidir.
4. Ana Slogan: “Ne ABD-İsrail Emperyalizmi, Ne Molla Rejimi! Yaşasın İşçilerin Birliği, Halkların Kardeşliği!”

Sonuç

Bu savaş, emperyalist-kapitalist sistemin çaresizliğinin sonucudur.

ABD hegemonyası geriliyor; İran’ı vurarak petrolü, stratejik yolları, hammaddeyi kontrol etmek istiyor.

İranlılar için gerçek vatan savunması, mollaları da emperyalistleri de defetmektir.

Emekçiler! Bu savaş sizin savaşınız değil. Kendi egemenlerinize karşı dönün.

Kalıcı olarak savaşları bitirecek tek güç: Örgütlü işçi sınıfıdır.

Kendi devletine karşı sınıf kardeşinle omuz omuza!