Sosyalizm Mücadelesinin Öznel Sorunları (ABC)

Mahmut Boyuneğmez

Türkiye solunun toplumsal gerçeklikle kurduğu bağın zayıflığı, sadece dışsal baskılarla (devlet terörü, medya ambargosu, yasal engeller, yardımcı istihbarat elemanları (YİE)/muhbirlerin faaliyetleri) açıklanamayacak kadar derin yapısal ve öznel nedenler barındırmaktadır. Emekçilerin sermaye düzeni tarafından ideolojik, mekânsal ve kültürel olarak kuşatılmışlığı, sosyalist hareketin toplumsal bünyeye yayılmasını (difüzyonunu) zorlaştıran temel bir nesnel engeldir. Kuşkusuz bir hegemonya krizi oluşup devrimci bir durum geliştiğinde emekçilerin organizasyon kapasitesinde niteliksel bir sıçrama yaşanacaktır. Ancak bugünden işçiler arasında hatırı sayılır, kalıcı ve kök salmış örgütlenme odakları oluşturulmadan, gelecekteki olası bir “kriz” kesitinin işçi iktidarıyla sonuçlanması mümkün değildir.

A) Politika Yapma Tarzında Radikal Değişiklik İhtiyacı

Bahsettiğimiz bu nesnel engeli aşmanın yolu, her şeyden önce politika yapma tarzında radikal bir değişikliğe gitmektir. Sosyalist bilinç işçi sınıfına teorik olarak "dışarıdan" (öncü partinin bilimsel tahliliyle) sunulur; ancak bu bilincin kök salması için, işçinin gündelik hayatının tam "içinden" filizlenen, yoldaşça bir atmosfer inşa edilmelidir.

Türkiye işçi sınıfı bugün sadece ekonomik bir yıkım değil, aynı zamanda derin bir sosyalleşme ve aidiyet krizi yaşamaktadır. Kendisini sınıfsal bir özne olarak hissetmeyen, zamanının büyük bölümünü televizyon başında veya sosyal medya akışında pasifize edilmiş şekilde geçiren bu kitleye yönelik klasik "ajitasyon-propaganda" yöntemleri (bildiri dağıtımı, didaktik çağrılar, sokak mitinglerinde hazır sloganlar) duvara çarpmaktadır. Araştırmalar da göstermektedir ki, Türkiye'de bireylerin en sık yaptığı aktivite %85 oranında televizyon izlemektir; kitap okuma, konser veya tiyatro gibi sosyalleşme etkinlikleri ise çok düşük seviyededir. Çözüm, işçilere dışarıdan yaklaşan bir "öğretmen" gibi değil, yaşamın içinde saf tutan bir "yoldaş/arkadaş" gibi yaklaşan organik bir hareket modelini öncü parti modeliyle birleştirmekten geçmektedir.

Örgütlenme süreçleri profesyonel bir üyelik çağrısından önce arkadaşlık hukuku üzerine kurulmalıdır. İşçiler, karşısında kendilerine direkt bir "ideoloji" sunan siyasi bir figür değil; dertleşebildikleri, ortak hobiler geliştirebildikleri ve her şeyden önemlisi güven duyabildikleri bir yol arkadaşı görmelidir. Soğuk parti büroları yerine ve yanı sıra, işçi ailelerinin tüm fertleriyle dahil olabileceği canlı, sıcak ve kapsayıcı merkezler inşa edilmelidir:

• Kolektif Spor: Mahalleler arası futbol turnuvaları, koşu grupları, satranç yarışmaları veya halk oyunları gibi etkinlikler emekçileri pasif izleyici konumundan çıkarıp aktif bir aktör haline getirir. Bu tür faaliyetler, fiziksel dayanışmanın yanı sıra kolektif sevinç ve yenilgi duygusunu paylaşarak "biz" hissini pekiştirir.
• Kültürel Üretim: İşçilerin sanatsal faaliyetlerden dışlandığı gerçeği karşısında, işçi koroları, tiyatro toplulukları, halk müziği grupları ve amatör fotoğrafçılık atölyeleri "biz" duygusunu inşa etmenin anahtarıdır. Birlikte türkü söylemek, mecazi ve gerçek anlamda "birlikte gazel okumak", şiir dinletileri düzenlemek, siyasallaşmanın ve toplumsallaşmanın ön adımıdır. Sendikaların ve sol hareketlerin geçmişte düzenlediği koro, tiyatro ve konser etkinlikleri üyelerde aidiyet ve moral yükselmesini sağlamıştır.
• Sınıfsal Pota: Yerel kültürleri dışlamak yerine, dayanışma yemekleri, sohbet sofraları, festivaller ve mahalle piknikleri aracılığıyla bu kökleri sınıfsal bir potada eritmek, güçlü bir karşı-hegemonya yaratır. Bu etkinlikler, kültürel motifleri sınıf bilinciyle buluşturarak bölünmeleri aşmanın yolunu açar.

Bu yaklaşımın neden hayati olduğunu dört maddede açıklayabiliriz:

i. Teorik Bilgi ile Yaşamsal Deneyim Arasındaki Köprü

Sınıf bilinci kitaplardan öğrenilen bir "ders" değildir. İşçiye dışarıdan götürülen ideolojik çerçeve, eğer işçinin mahallesindeki dayanışmada, işyerindeki omuz omuza duruşta veya birlikte söylenen bir türküde karşılık bulmuyorsa "yabancı bir cisim" gibi kalır. Bilincin "dışarıdan" gelmesi bilimsel pusulayı, "içeriden" bir atmosfer oluşturmak ise o pusulayı tutacak güvenli eli temsil eder.

ii. Öğretmen-Öğrenci Hiyerarşisinden Yoldaşlık Hukukuna

Klasik yöntemlerdeki didaktik (öğretici) üslup, işçiyi pasif bir "öğrenci" konumuna düşürür. Oysa içeriden bir atmosfer oluşturmak; işçiye "ben sana öğreteceğim" demek değil, "biz bu hayatı birlikte dönüştüreceğiz" demektir. Bu atmosferde ideoloji, bir dayatma değil; paylaşılan bir yaşam pratiğinin (satranç turnuvası, mahalle sofrası, koro provası) doğal bir sonucu olarak kristalize olur.

iii. Kültürel Hegemonya ve Aidiyet

Kapitalizm işçileri sadece sömürmez, aynı zamanda yalnızlaştırır ve cemaat/televizyon/algoritma ağlarına hapseder. Sosyalist ideolojiyi "içeriden" bir atmosferle götürmek, işçilere içinde kendilerini değerli, bilgili ve özne hissedecekleri alternatif bir "aidiyet dünyası" sunmaktır. İşçiler, bu yeni atmosferin havasını soluduklarında, teorik-ideolojik bilinç artık onlara dışsal bir bilgi değil, kendi hayatlarının en doğal gerçeği gibi görünmeye başlar.

iv. Pasifizasyona Karşı Aktif Öznellik

Günümüz dijital kapitalizmi, bireyi sürekli tüketim ve izleme döngüsüne hapsederek kolektif eyleme yatkınlığı yok etmektedir. Kolektif spor, sanat ve dayanışma etkinlikleri, bu pasifizasyonu kırarak bireyleri aktif, yaratıcı ve sorumlu öznelere dönüştürür; böylece devrimci potansiyel adım adım birikir.

B) Öznel Tıkanmanın Diğer Kaynakları: Teorik Sığlık, Şablonculuk ve İlkesizlik

Türkiye sosyalist hareketinin toplumsallaşma kapasitesini felç eden öznel etkenler, sadece birer "iletişim kazası" değil; teorik ve pratik bir pusula yitimidir. Bu tıkanıklığı üç ana düzlemde incelemek gerekir:

1. Teorik Sığlık ve Entelektüel Tembellik

Teori toplumsal gerçekliği anlamak ve değiştirmek için kullanılan bir mercektir. Ancak Türkiye solunda teori, çoğunlukla güncel gelişmeleri analiz etmek için değil, mevcut grup sanılarını (doxa) meşrulaştırmak için kullanılan bir "donmuş doğrular" manzumesine dönüşmüştür.

• Analiz Yerine Ezber: Sınıf yapısındaki değişimler (prekarizasyon, hizmet sektörü genişlemesi), teknolojik dönüşümün üretim süreçlerine etkisi (otomasyon, platform ekonomisi) ve farklılaşan sömürü biçimleri, Yapay Zekâ ve dijital kapitalizmin mücadeleye sunduğu olanaklar (YZ ve sosyal medyadan örgütsel ve ideolojik mücadelede yararlanma, alternatif dijital müşterek alanlar oluşturma vb.) Marksist bir titizlikle incelenmek yerine; 19. veya 20. yüzyılın kavramlarıyla bugüne "yama" yapılmaktadır. Elbette Marksizm’i zenginleştirmek onun temel ve köklü argümanlarını reddetmek anlamına gelmemektedir; tam tersine onları somut tarihe uyarlamaktır.
• Bulaşık teori: Post-Marksist, post-yapısalcı, post-modernist ve liberal fikirler teorik analizlere sızmakta, çeşitli akademisyenlerin görüşlerinden aparmalarla bir derinlik yakalandığı sanılarak eklektik teorik “çorba”lar oluşturulmaktadır. Türkiye solunun içerisinde ya da yörüngesindeki aydınlardan ve akademisyenlerden çoğu durumda teorik kafa karışıklığı ve yanlış yönlendirme şeklinde “katkı”lar gelmektedir.
• Sonuç: Teori hayattan koptuğunda ya da bulamaç haline geldiğinde, kitlelere söylenen sözler ve geliştirilen politikalar yankısız kalmaktadır.

2. Şablonculuk: Tarihi ve Coğrafyayı İhmal Etmek

Şablonculuk, başka coğrafyaların (Rusya, Çin, Küba, Latin Amerika) ya da geçmiş dönemlerin başarı hikâyelerini, Türkiye'nin özgün sosyoekonomik, kültürel ve jeopolitik dokusunu gözetmeksizin kopyalamaya çalışmaktır.

• Hayatın Taklit Edilemezliği: Türkiye işçi sınıfının gelişim seyri (köyden kente geç göç, informal ekonomi ağırlığı), kültürel değerleri (Alevi, Kürt ve Anadolu’nun çeşitli motifleri) ve yaşam alanları (gecekondu mahalleleri, siteler, organize sanayi bölgeleri) hiçbir hazır şablona sığmaz.
• Stratejik Körlük: Şabloncu yaklaşım, somut durumun somut tahlilini yapamadığı için emekçilere "yabancı bir dille" konuşur. İşçiler, kendilerine sunulan bu "yabancı (dilli) siyaset" içinde kendi gerçekliğini bulamaz.

3. Sınıf Tavrıyla Belirlenmiş İlkelerden Yoksunluk

İlkeler, fırtınalı dönemlerde örgütün savrulmasını engelleyen çıpalardır. Sınıf tavrıyla belirlenmiş bir ilkeler bütününden yoksun olmak, iki aşırı uca savrulmayı beraberinde getirir:

• Sağa Savrulma (Kuyrukçuluk): Kitlelerin mevcut bilincini aşmaya çalışmak yerine, ona teslim olmak; popülist rüzgârların peşine takılmak ve liberal/milliyetçi hegemonya içinde erimektir.
• Sola Savrulma (Sekterlik): Kitlelerden tamamen koparak kendi "saf" dünyasına çekilmek; işçileri kazanmak yerine onlara "yukarıdan" ahlakçı bir dille parmak sallamaktır.
• Prensipsiz Pragmatizm: Sınıfın bağımsız siyasal hattını korumak yerine, kısa vadeli kazanımlar veya ittifaklar uğruna temel devrimci ilkelerin esnetilmesi, örgütün kimliğini ve güvenilirliğini yok etmektedir.

Çözüm: Canlı Bir Marksizm ve Sınıf Ekseni

Bu öznel krizden çıkışın tek yolu, Marksizm’i bir dogma değil, yaşayan bir eylem kılavuzu olarak yeniden kavramaktır. Bu da ancak sınıfın günlük mücadelesiyle teorik üretimin iç içe geçtiği; esnek ama ilkeli, yerel ama enternasyonalist, yaratıcı ama disiplinli bir hattın inşasıyla mümkündür.

C) Yapısal Sorun: "Örgüt(ü) Olmayan Parti”

Kimi zaman halk dalkavukluğuna varan bir "demokrasicilik", kimi zaman ise steril bir "dar grupçu" püritenlik arasında savrulan hareketin en büyük yapısal sorunu ise "örgüt(ü) olmayan parti" modelidir. Örgüt bir yapıdır; bir işleyişi, kuralları ve dinamizmi olmalıdır. Aksi takdirde ortada sadece üyelerini nesneleştiren, yaratıcılığı boğan ve kolektif aklı şeflerin iradesine kurban eden bürokratik bir kabuk kalır.

1. Tartışma Özgürlüğü ve Eylem Birliği: Tümleşik Bir İlke

Demokratik merkeziyetçilik, birbirinden kopuk iki ayrı komut değil, tümleşik bir ilkedir. Bu ilke bir madalyonun iki yüzü gibidir: En geniş demokrasi, doğru karara ulaşmanın; en sıkı merkeziyetçilik ise o kararı toplumsal bir güce dönüştürmenin tek yoludur.

• Demokrasi: Politika oluşturma sürecinde aşağıdan yukarıya bilgi akışını, deneyimlerin sentezlenmesini ve her birimin kendi özgün alanında inisiyatif almasını sağlar.
• Merkeziyetçilik: Tartışma bittikten sonra iradenin tek bir yumruk gibi hedefe yönelmesidir. Ancak burada, bir "emir-komuta zinciri" değil, bilinçli bir gönüllülük esastır.

Eğer merkez yerel birimlerin yaratıcılığını yok sayarak her şeyi tek tip bir kalıba döküyorsa, orada devrimci bir iradeden değil, üyelerini pasifleştiren bürokratik bir aygıttan söz edilir.

2. Sosyalist İktidar Perspektifi ve "Aşağıdan Yukarıya" İnşa

Sosyalist iktidar hedefi, o iktidarın prototipini (ilk örneğini) örgüt içinde yaratmak zorundadır. Devrimden önce ve sonra kurulacak olan "konseyler" veya "şuralar" düzeni, günümüzde öncü parti içi işleyişte de hayat bulmalıdır.

• Dinamik Görev Değişimi: Sorumluluklar statik rütbeler değil, işlevsel görevlerdir. Ehil kadroların önü, birimlerin onayıyla kurulların sürekli yenilenmesiyle açılmalıdır.
• Kolektif Liderlik ve Bolşevik Deneyimi: Politikalar merkezi bir laboratuvarda üretilip tabana enjekte edilmemelidir. Bolşevik Parti tarihine bakıldığında, 1922 yılına kadar partide bugünkü anlamda bir "Genel Sekreterlik" makamının bulunmadığı, kararların Merkez Komite ve kurullar aracılığıyla tam bir kolektif liderlik mekanizmasıyla alındığı görülür. Genel Sekreterlik başlangıçta sadece idari-teknik bir birimdi. Yetkinin bireylerde aşırı yoğunlaşması, kolektif aklın felç olmasına ve "kurullar hakimiyeti"nin tasfiyesine yol açar.

3. "Şeflik Kültürü" ve İkamecilik Tuzağı

Sosyalist örgütlerde sıklıkla rastlanan "şef" olgusu, Marksizmin özündeki "kitlelerin kendi eylemi" ilkesine aykırıdır. Bu durum literatürde "ikamecilik" (substitutionism) olarak adlandırılır: Partinin sınıfın yerine, merkezin partinin yerine, şefin ise merkezin yerine geçmesi.

• Hata Sorgulanamazlığı: Şefleşmiş yapılarda merkezin "yanılmazlık miti" gerçeklerin önüne geçer. Yanlış kararlar "dahice manevralar" olarak sunulurken, her türlü eleştiri "bozgunculuk" olarak yaftalanır.
• Kolektif Sorumluluğun Kaybı: Kararlar yukarıda kapalı devre alındığında, taban kararı içselleştiremez ve başarısızlık anında kimse sorumluluk almaz. Bu yabancılaşma, partiyi bir "inanç grubuna" (tarikata) dönüştürür.

İkamecilik, devrime giden sürecin üç aşamalı bir gaspıdır:

1. Sınıfın yerine partinin geçmesi: Sınıfın kendi kurtuluşunu gerçekleştirecek özne olduğu unutulur; parti, sınıfın "vasisi" haline gelir.
2. Partinin yerine merkezin geçmesi: Parti içi tartışma "vakit kaybı" olarak görülür; üyeler sadece talimat yayan "iletim kayışlarına" dönüşür.
3. Merkezin yerine şefin geçmesi: Tüm yetki "yanılmaz" olduğu iddia edilen tek bir figürde toplanır. Bu aşamada yoldaşlık hukuku biter, biat ve sadakat testi başlar.

Şefleşmiş yapılarda hata sorgulanamaz. Her yanlış karar "stratejik deha" ambalajıyla sunulur, eleştiri ise "bozgunculuk" sayılarak bastırılır. Bu yabancılaşma, partiyi toplumu dönüştürecek bir öncüden kendi hiyerarşisini koruyan bir tarikata dönüştürür.

4. Öncü İşlev: Küçük Merkezlerin Gücü

Gerçek bir sosyalist örgütlenme, her birimin kendi alanında birer "küçük merkez" gibi inisiyatif alabildiği dinamik bir yapıdır. Öncülük, talimat beklemek değil, genel stratejik hat içinde bağımsız tahlil yapabilme ve eyleme geçebilme yeteneğidir. Merkeziyetçilik, bu dağınık enerjiyi boğmak için değil, onu sınıfın genel çıkarları doğrultusunda senkronize etmek içindir.

5. Paris Komünü İlkeleri: Bürokrasinin Panzehri

Marx ve Lenin’in sistemleştirdiği Komün ilkeleri, örgütün bir "kast" yapısına dönüşmesini engellemek için hayati önemdedir:

• Geri Çağırma (Recall): Seçilen her yönetici, kendisini seçenlerin güvenini kaybettiği anda görevden alınabilmelidir.
• Yatay Sorumluluk: Hiyerarşi bir alt-üst ilişkisi değil, görev paylaşımıdır. Üst kurullar şeffaf ve hesap verebilir olmalıdır.
• Eleştiri ve Öz-muhasebe: Bu mekanizma bir disiplin sopası değil, kolektif bilinci temizleme ve ders çıkarma yöntemidir.

Sonuç: Öncü Parti Dinamizme Sahip Bir Organizmadır, Bir Tapınak Değil

Sosyalist devrim için gereken örgütlenme tarzı, üyelerini "sadık neferler" olarak değil, bilinçli, yaratıcı ve sorumlu özneler olarak yetiştirmelidir. Şeflerin kutsandığı, tartışmanın bastırıldığı yapılar toplumu dönüştürme için gerekli olan öncülük enerjisini üretemezler.

Gerçek bir öncü örgüt, kararların kolektif şekilde sentezlendiği, birimlerin sahada özgürce irade sergilediği, hataların korkusuzca tartışılabildiği, kültürel ve sosyal etkinliklerle kitlelerle organik bağ kuran canlı bir organizmadır. Aksi takdirde örgüt, devrime giden bir araç değil, devrimin önündeki en büyük bürokratik engel haline gelir. Bahsedilen sorunların üstesinden gelmek, sadece irade değil, aynı zamanda teorik derinlik, pratik yaratıcılık ve yoldaşça disiplin gerektirir.