Sosyalist Devrim Stratejisi ve Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı (UKKTH)

Mahmut Boyuneğmez

Lenin’in Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı (UKKTH) ilkesi, 20. yüzyılın başındaki devrimci stratejinin önemli bir bileşenini oluşturuyordu. Ancak bugün, küresel kapitalizmin emperyalist aşaması, ulus-devlet yapılarının derin dönüşümü ve emperyalizmin yeni işleyiş biçimleri, bu ilkenin tarihsel bağlamından koparılarak dogmatik bir şekilde savunulmasını imkânsız kılmaktadır. Lenin’in UKKTH konusundaki stratejik vizyonunu ve sorunsalın tarihsel köklerini inceleyecek, ardından kendi yaklaşımımızla güncel bir eleştiri sunacağız. Bu eleştiri, UKKTH’nin artık devrimci bir ilke olmaktan çıkıp, sınıfsal birliği sabote eden ve emperyalizmin kullandığı bir enstrüman haline geldiğini ortaya koyacaktır. Özellikle Filistin örneği ve Türkiye’deki Kürt sorunu, bu ilkenin sınıf mücadelesi karşısındaki konumunu ve günümüzde nasıl bir tıkanıklığa yol açtığını göstermesi bakımından çarpıcıdır.

1. Lenin’in Gözünde UKKTH’nin Stratejik Rolü

Lenin için UKKTH, basit bir reformist talep değil, proletaryanın iktidar stratejisinde ezen ulus şovenizmini parçalamak için kullandığı bir siyasi manivelaydı. Lenin’in “ayrılma hakkını savunmak”tan kastı, ayrılmayı teşvik etmek değil, ezen ulus işçisini kendi burjuvazisinin şovenist hegemonyasından koparmaktı.

Lenin’in stratejisini tam olarak kavramak için, onun "ayrılma hakkı" savunmasını bir milliyetçilik destekçiliği değil, aksine şovenizmi (ezen ulus milliyetçiliğini) yok etme sanatı olarak okumak gerekir.

i. "Demokrasi Okulu" ve Şovenizm Perdesinin Yırtılması

Lenin’e göre işçi sınıfı, sadece fabrikada örgütlenerek devrimci olamaz. İşçilerin, kendi egemen sınıflarının (ezen ulusun burjuvazisinin) başka halklara uyguladığı baskıya karşı da bir duruş geliştirmesi gerekir.

• Şovenizm Perdesi: Ezen ulusun işçileri, egemenliği altındaki devletin başka bir ulusu "kendi toprağı" gibi görmesine ve ezmesine alıştırılmıştır. Bu durum, işçilerin zihninde bir "şovenizm perdesi" oluşturur. İşçiler, kendi burjuvazisiyle aynı safta hisseder; "Bizim devletimiz büyük kalsın, biz de kazanalım" yanılsamasına düşer.
• Demokrasi Okulu: İşte UKKTH (Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı) burada devreye girer. Ezen ulusun işçileri şunu söylemelidir: "Başımızdaki devlet, başka bir halkı zorla bünyesinde tutamaz. Onların ayrılma hakkını savunuyoruz." Bu tutum, işçiyi kendi burjuvazisinin "kutsal devlet" yalanından koparıp enternasyonalist bir sınıfsal bilince yükseltir. İşçiler burada, kendi burjuvazisine karşı, ezilen halkın yanında yer almayı öğrenir; yani bir "demokrasi okulundan" geçer.

ii. "Ayrılma Hakkı" ile "Ayrılmanın Uygunluğu" Arasındaki Fark

Lenin, “ayrılma hakkı” ile “ayrılmanın uygunluğu” arasında keskin bir siyasi ayrım yapar. Proletarya, bir ulusun bağımsız devlet kurma hakkını kayıtsız şartsız savunurken, her somut durumda bu ayrılmanın sınıf mücadelesine hizmet edip etmediğini sorgulayarak değerlendirir. Lenin’in düşüncesindeki en kritik nokta burasıdır: Hakkı savunmak ile politik bir eylemi teşvik etmek aynı şey değildir.

• Hakkı Tanımak (Prensip): Bir ulusun kaderini tayin etmesi, onun demokratik hakkıdır. Proletarya, bu hakkı tartışmasız tanır. Bu, ezen ulus burjuvazisinin elindeki "ulusal toprak bütünlüğü" kozunu boşa çıkarır. Burjuvazi bu hakkı "ihanet" olarak yaftalarken, işçi sınıfı bu hakkı savunarak burjuvazinin elinden o "kutsal bahanesini" (ulusal baskıyı) alır.
• Uygunluğu Değerlendirmek (Taktik): Hakkı savunmak, her ayrılma hareketini körü körüne desteklemek anlamına gelmez. Proletarya her somut durumu sorgular: "Bu ayrılma sınıf mücadelesine hizmet ediyor mu, yoksa işçi sınıfını bölecek mi?" Eğer ayrılma hareketi proletaryayı bölecekse, onu başka bir emperyalist gücün kucağına itecekse veya devrimci süreci geriletecekse; proletarya ayrılma hakkını tanımaya devam eder ancak ayrılmanın "uygunsuzluğunu" teşhir eder/anlatır ve ayrılma yerine sosyalist birliği savunur.

iii. Norveç Örneği: "Demokratik Darbe" Neden Önemliydi?

1905’te Norveç, İsveç’ten ayrılmak istediğinde, İsveçli gericiler (aristokratlar ve burjuvazi) "bu bir ihanettir, topraklarımız bölünemez" diyerek savaşı ve baskıyı körüklediler. Norveç’in 1905’te İsveç’ten ayrılması, Lenin tarafından “şovenizme karşı bir darbe” olarak selamlandı; çünkü bu, aristokratik gericiliğin elinden stratejik bir mevzi alma girişimiydi ve İsveç işçilerinin Norveçlileri desteklemesi, ulusal ayrıcalıkları reddederek sınıf kardeşliğini güçlendirmişti.

• İsveçli İşçinin Durumu: Eğer İsveçli işçiler, "biz birleşik bir İsveç krallığı istiyoruz" deseydiler, kendi krallarının ve burjuvalarının şovenist kuyrukçusu olurlardı.
• Leninist Tavır: İsveçli sosyal demokrat (o zamanlarda sosyalistlere sosyal demokrat deniyordu) işçiler ne yaptı? "Norveçlilerin ayrılma hakkı vardır ve biz bu hakkı savunuyoruz" dediler.
• Sınıf Kardeşliği: Bu tutum, Norveçli işçiler nezdinde İsveçli işçilerin itibarını inanılmaz artırdı. Norveçliler, İsveçli işçilerin kendi burjuvazilerine rağmen onlara destek verdiğini gördü. Bu, aradaki "güvensizlik duvarını" yıktı. İki ulusun işçileri arasında, burjuvazinin hiçbir zaman kuramayacağı gerçek bir gönüllü birlik ve sınıf kardeşliği doğdu.

Özetle: Lenin, UKKTH'yi bir "ayrılma aracı" olarak değil, bir "sınıf birliği aracı" olarak kullanmıştır. Ulusal baskı kalktığında, halklar ve işçiler arasındaki suni çatışma biter; geriye sadece "işçi sınıfı X burjuvazi" karşıtlığı kalır. Lenin'in başarmak istediği "perdenin yırtılması" tam olarak budur: Ezen ulusun işçileri şovenizmden arınırken, ezilen ulusun işçileri de güven duyabileceği tek müttefikini, yani sınıf kardeşini bulur.

2. Programatik Kavga: Bund ve Rosa Luxemburg’a Karşı Polemikler

Lenin’in bu ilkeyi netleştirmesi, parti içindeki oportünist sapmalara karşı verilen polemiklerle olmuştur. Lenin’in UKKTH ilkesini formüle etmesi, sadece dış dünyaya karşı bir savunma değil; aslında sosyalist hareketin kendi içindeki "ulusalcı virüslere" karşı yürüttüğü cerrahi bir müdahaleydi. Bundcuların bölücü federalizmine ve Rosa Luxemburg’un mekanik (otomatik) iktisadi determinizmine karşı verdiği bu mücadele, UKKTH'nin bir "ilke" olmaktan ziyade, devrimci bir "siyasi yaklaşım" olduğunu anlamak için anahtardır.

i. Bund (Yahudi İşçi Birliği) ve "Örgütsel Federalizm" Tehlikesi

Bund, Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi (RSDİP) içinde Yahudi işçileri temsil eden bir yapıydı. Ancak onların talep ettiği "Ulusal-Kültürel Özerklik", Lenin’in gözünde işçi sınıfının gövdesine atılmış bir nifak tohumuydu. Bundcuların “ulusal-kültürel özerklik” talebi, işçileri ulusal kompartımanlara bölerek sınıf bilincini körelten gerici bir modeldi. Lenin buna karşı siyasi egemenlik düzeyinde “ayrılma hakkı”nı savunarak, sınıfın birliğini korumayı hedeflemiştir.

• Neden Gericiydi? Bundcular, "İşçilerin milliyeti yoktur ama kültürü vardır" diyerek, okul, tiyatro, sendika gibi alanların tamamen ulusal çizgilerle ayrılmasını istiyordu. Bu talep, evrensel sınıf bilinci yerine etnik cemaat bilincini geliştirmeye hizmet ederdi. Lenin için bu, "işçi sınıfının bölünmesi" demekti. Eğer bir işçi fabrikada başka bir ulustan işçiyle değil de sadece kendi ulusundan işçiyle yan yana gelirse, evrensel sınıf bilinci yerine "etnik cemaat" bilinci gelişirdi.
• Siyasi Egemenlik X Kültürel Getto: Lenin, bu modelin sınıfı "kültürel gettolara" hapsettiğini savundu. Lenin'in cevabı netti: Kültür, kapitalizmin egemenliği altında zaten burjuvazinin elindedir. İşçi sınıfının gerçek birliği, kültürel ayrışmada değil, ayrılma hakkının tanınmasında ve ortak siyasi örgütlenmedeydi.

ii. Rosa Luxemburg ve "Mekanik Marksizm"in Yanılgısı

Rosa Luxemburg, kuşkusuz devrimci Marksizmin en parlak isimlerinden biriydi; ancak ulusal sorun konusunda "ekonomik determinizm" tuzağına düştü. Luxemburg, UKKTH’yi “ekonomik olarak imkânsız” görerek Marksizm’i mekanikleştirmişti. Lenin ise ekonomik bağımlılığın siyasi hak mücadelesini reddetmek için bir bahane olamayacağını vurgulayarak, ulusal baskının oluşturduğu sis perdesini dağıtmanın tek yolunun “ayrılma hakkını tanımak” olduğunu savunmuştur.

• Luxemburg'un Mantığı: Luxemburg şöyle diyordu: "Emperyalizm çağında büyük sermaye, küçük ulusların sınırlarını aşmıştır. Dolayısıyla küçük ulusların bağımsızlığı ekonomik olarak bir yanılsamadır."
• Lenin'in Yanıtı: Lenin ise şu cevabı verdi: "Ekonomik bağımlılık, siyasi hakları yok etmez." Lenin'e göre Luxemburg, "kapitalizmin ekonomik yasaları" ile "halkların siyasi iradesi" arasındaki farkı karıştırıyordu. Eğer bir halk eziyet çekiyorsa ve kendi devletini kurmak istiyorsa, bu talebi "ekonomik olarak imkânsız" diyerek reddetmek, işçileri o ulusun burjuvazisinin ellerine terk etmektir.
• Sis Perdesi: Lenin şunu vurguladı: İşçi sınıfı eğer ezilen ulusun "ayrılma hakkını" desteklemezse, o halkın gözünde "ezici ulusun bir parçası" gibi görünür. Bu güvensizlik perdesi kalkmadan, o halkın işçisiyle sınıf kardeşliği kurulamaz.

iii. Tarihsel Bir "Taktik" Olarak UKKTH

Bu polemikler, UKKTH’nin 1905-1917 dönemi emperyalizminin yükselen ulus-devlet oluşum aşamasına özgü bir taktik olduğunu gösterir. Bu polemiklerin bize öğrettiği en önemli ders, UKKTH'nin bir "sabit veri" değil, tarihsel bir "taktik" olduğudur:

• 1905-1917 Dönemi: Rusya İmparatorluğu'nun (adeta bir halklar hapishanesi) yıkılması gerekiyordu. Bu dönemde UKKTH, devrimci sürecin önündeki feodal ve şovenist barikatları yıkmak için mükemmel bir "balyozdu".
• Sınıf Birliği İçin Ayrılma Hakkı: Lenin'in yaklaşımı şuydu: "Eğer Rus işçisi, Polonyalı işçinin ayrılma hakkını en yüksek sesle savunursa, Polonyalı işçi Rus işçisine güven duyar. Ve o an, ayrılma talebi siyasi olarak çözüldüğünde, her iki ulusun işçisi de kendi burjuvazisine karşı gerçek birleşmeyi sağlar."

Özetle: Lenin, Bundcuların "kültürel" parçalamasına karşı "siyasi" birleşmeyi (tek bir parti, tek bir sınıf), Luxemburg’un "ekonomik" mekanikçiliğine karşı ise "siyasi" manevrayı savunmuştur. Bu polemikler, şunu hatırlatır: Sınıfın birliği, farklılıkları yok sayarak değil, farklılıkların baskı aracına dönüşmesini (ayrılma hakkını tanıyarak) engelleyerek kurulur. Bugün UKKTH "balyoz" olma özelliğini yitirmiştir. Lenin'in politik yön belirlerken dayandığı "somut durumun somut analizi"nin yapılması gerekliliği düsturu, bugün bize bu ilkenin devrimci stratejiden çıkarılması gerektiğini emretmektedir.

3. Taktiğin İşlevini Yitirmesi ve Ulus-Devletin Dönüşümü

Lenin’in UKKTH fikri, imparatorlukların yıkılıp ulus-devletlerin kurulduğu bir tarihsel dönemin enstrümanıydı. Ancak bugün, küresel kapitalizmin "emperyalist bütünleşme" sürecinde, bu ilkenin mekanik olarak uygulanması devrimci stratejiyi felç etmektedir.

Bu değişimi ve "ayrılmanın uygunluğu" kriterinin güncel testini dört ana başlıkta inceleyebiliriz:

i. Ulus-Devletin Tarihsel Dönüşümü: İnşadan Parçalanmaya

Lenin’in 1900'lerin başındaki dünyasında ulus-devletlerin oluşumu, feodal zincirlerin kırıldığı, burjuva devriminin tamamlandığı bir "ilerleme" alanıydı. Bugün ise emperyalist dünya sistemi, ulus-devletleri "kendi kendini yöneten bağımsız birimler" olmaktan çıkarıp, "küresel sermaye dolaşımının güvenliğini sağlayan idari birimler" haline getirmiştir.

• Eski Dönem: Bağımsızlık, yerel bir sermaye birikiminin ve burjuva bir “özgürleşme”nin önünü açıyordu.
• Bugün: Bağımsızlık, emperyalist blokların (AB, NATO, Çin-Rusya ekseni vb.) "koruyucu şemsiyesi" altına girmek için verilen bir icazet arayışına dönüştü. Dolayısıyla, bugün "ayrılmak", çoğu zaman egemenlik kazanmak değil, daha büyük ve daha zalim bir güce "taşeron" olarak bağlanmak anlamına gelmektedir.

ii. Emperyalist Bir Enstrüman Olarak "Kendi Kaderini Tayin"

Emperyalizm halkları ulus adı altında "birleştirerek" değil, onları "etnik veya mezhepsel temelde parçalayarak" kontrol etmektedir. Bu, modern emperyalizmin "böl-yönet" stratejisinin rafine edilmiş halidir.

• Truva Atı: Emperyalist odaklar, yerel hoşnutsuzlukları kullanarak etnik ayrılıkçı hareketleri bir "Truva atı"na dönüştürmektedir. Hedef, hedeflenen ulus-devletin toplumsal dokusunu parçalamak, merkezi iktidarı çökertmek ve bu boşluğu kendi askeri/siyasi nüfuz alanlarıyla doldurmaktır.
• İstikrarsızlaştırma: Bugün birçok "ayrılıkçı" hareket, doğrudan veya dolaylı olarak emperyalist bölge stratejilerine eklemlenmiştir. Eğer bir ayrılıkçı hareket, yerel işçi sınıfının birliğini değil de emperyalist odakların bölgeye girişini kolaylaştırıyorsa, bu hareket Leninist anlamda "demokratik bir darbe" değil, emperyalist bir "operasyon aracı"dır.

iii. "Ayrılmanın Uygunluğu" Kriterinin Güncel Testi

Lenin, "ayrılma hakkı" ile "ayrılmanın uygunluğu" arasında devrimci bir ayrım yaparken, bugün bu "uygunluk" testini şu sorular üzerinden yapmalıyız:

1. Hangi Hegemonyanın Altındayız? Ayrılma talebi, proletaryayı burjuvazinin etkisinden kurtarıyor mu, yoksa halkı başka bir emperyalist gücün vesayetine mi itiyor?
2. Sınıfsal Muhteva nedir? Ayrılma hareketi, işçi sınıfının birliğini mi yoksa etnik bir kamplaşmayı mı güçlendiriyor? Etnik kompartımanlara bölünmüş bir toplumda, işçilerin ortak sınıfsal taleplerde buluşması imkânsızlaşır.
3. İç ve Dış Destekçiler Kimler? Hareketin dış desteği hangi odaktan geliyor? Eğer bir hareket NATO’nun veya bölgesel emperyalist güçlerin jeopolitik çıkarlarıyla örtüşüyorsa, bu hareketin devrimci bir "ayrılma" potansiyeli taşıdığını iddia etmek hayalciliktir.

iv. Sonuç: Stratejik Bir Yanılgıdan Kurtulmak

Bugün UKKTH ilkesini dogmatik bir kutsal buyruk olarak savunmak, pratikte emperyalizmin "etnik parçalanma" projelerine ideolojik bir kılıf sunmaktadır.

Lenin’in taktiği, ulusları bölmek için değil, sınıfın birliğini korumak için bir "şok terapi" olarak kurgulanmıştı. Bugün, "ayrılma" yoluyla yeni bir burjuva devletçik kurmayı hedeflemek, proletaryayı değil, o bölgedeki yerel burjuvaziyi veya emperyalist patronları güçlendirir.

Dolayısıyla, günümüzde devrimci tutum; etnik ayrılıkçılıkla "dayanışma" değil, ulusal baskıların her türlü biçimine karşı çıkarken, tüm kardeş halkların emekçilerini emperyalist sisteme karşı tek bir sınıfsal ve bütüncül egemenlik projesinde buluşturmaktır. Lenin’in deyimiyle, "perdenin yırtılması" bugün ulusal ayrılıklarla değil, sınıfın emperyalist sisteme karşı uluslararası birliğiyle mümkündür.

4. Türkiye’de Durum ve Kürt Hareketi

Türkiye özelinde ulusal sorunun ve Kürt hareketinin geldiği noktayı, Lenin’in UKKTH ilkesinin "taktiksel araç" karakteriyle değerlendirdiğimizde, karşımıza bambaşka bir tablo çıkmaktadır. Bugün, Kürt emekçilerinin coğrafi ve toplumsal konumlanışı, sorunun niteliğini radikal bir biçimde değiştirmiştir. Türkiye'de Kürt emekçilerinin göç ve sanayileşme süreçleriyle sınıfın ayrılmaz bir parçası haline gelmesi, ulusal sorun konusundaki eski kalıpları geçersiz kılmıştır.

i. Etnik Kimlikten Sınıfsal Kaynaşmaya: Göç ve Emek Süreçleri

Lenin döneminde ulusal sorun, belirli bir toprak parçası üzerinde feodal bağlara sahip köylü nüfusun devlete karşı ayaklanması gibi okunabiliyordu. Türkiye'de ise 1990’lardaki zorunlu göç ve ayrıca on yıllardır devam edegelen ekonomik göç süreçleri, Kürt nüfusunu Türkiye’nin dört bir yanına dağıtmıştır.

• Fabrikalarda, Şantiyelerde, Tarlalarda: Bugün Kürt emekçileri; İstanbul’un tekstil atölyelerinden Ankara’nın inşaatlarına, Çukurova’nın pamuk tarlalarından Karadeniz’in fındık bahçelerine kadar Türkiye işçi sınıfının dokusuna işlemiş durumdadır.
• Sınıfsal Bütünleşme: Mevsimlik işçilikten sanayi ve hizmet sektörü işçiliğine geçiş, Kürt emekçisini "yerel bir kimlik" olmaktan çıkarıp, Türkiye işçi sınıfının doğrudan bir bileşeni haline getirmiştir. Dolayısıyla bugün "Kürt sorunu" diye ayrı bir başlık açmak, aslında sınıfsal bütünleşmeyi reddedip, işçileri etnik bir "ayrıcalıklı kategori" içine hapsetmek demektir.

ii. Siyasal İktidar Bağlamında "Ulus" ve "Sınıf"

"Ulus", günümüzde statik bir etnik grup ya da halk değildir. Uluslar kapitalist üretim tarzının ve kapitalist pazarın ihtiyacı doğrultusunda şekillenmiş, siyasal iktidarlara bağlanma gösteren topluluklardır.

• Kimlik Siyaseti Tuzağı: Kürt siyasi hareketinin yürüttüğü kimlik siyaseti, işçi sınıfını "Kürt işçi" ve "Türk işçi" olarak bölen bir "mikro-milliyetçilik" üretmektedir.
• Sosyalist İktidar Hedefsizliği: Etnik temelli ayrılık veya "özerklik" talepleri, kapitalizmin sınırlarını aşamadığı sürece, proletaryanın birliğini bozar. Sosyalist iktidar perspektifi olmayan her "özgürlük" çağrısı, kapitalizmin sınırlarında kalan reformist bir hedeftir.

iii. Sınıfın Sosyalist Parti Tarafından Kapsanması

Kürt emekçilerinin ve yoksullarının kurtuluşu, başka bir ulus-devletin kurulmasında veya etnik özerkliğin elde edilmesinde değil; Türkiye işçi sınıfının sosyalist iktidarındadır.

• Öncü Parti Görevi: Kürt emekçilerini "ayrı bir sorun alanı" olarak değil, doğrudan sınıfın öncü partisinin (veya partilerinin) kurucu ve birleştirici gücü olarak kapsamak gerekir.
• Anti-Kapitalist Perspektif: Mücadele, çalışma koşulları, sömürü, düşük ücretler, güvencesizlik, yurdumuzun doğal zenginliklerinin talanı gibi "ortak düşman" olan sermaye düzenine karşı birleşik bir hatta çekilmelidir.
• Yoksulların Ortak Cephesi: Kürt yoksulu ile Türk yoksulu, aynı sömürü çarkında can çekişmektedir. Onları birbirine düşman değilse de alerjik kılan ezberlenmiş ve sürekli tekrar edilen kavramlar (UKKTH, ezilen halk vb.) bir kenara bırakılmalı; "sermayeye karşı tek sınıf, tek iktidar" çizgisi yükseltilmelidir.

iv. Filistin Örneği: Tek Devlet, Tek İktidar

Filistin meselesi, bu bakış açımızın en somut uygulama alanıdır. Yıllardır süren "iki devletli çözüm" veya "etnik haklar" tartışması, bölgeyi emperyalist müdahalelere açık hale getirmiştir.

• Sınıf Dayanışması: İsrailli emekçiler ve Filistinli emekçiler, birbirlerinin sınıf kardeşleri olarak aradaki yapay etnik duvarları yıkmak zorundadır.
• Tek Devlet, Sosyalist İktidar: Filistin coğrafyasında gerçek barış ve kurtuluş, etnik ayrım gözetmeksizin tüm emekçilerin kuracağı, sermayenin mülksüzleştirildiği sosyalist, birleşik bir işçi devletidir.
• Çıkar Birliği: Filistinli yoksulun çıkarı, Siyonist sermayenin yıkılması olduğu kadar, kendi içindeki burjuva-milliyetçi kliklerin (Hamas gibi) egemenliğinin de son bulmasıdır. Tek gerçekçi çözüm, işçi iktidarının inşasıdır.

Sonuç: Etnik Ayrılıkçılıktan Sınıfsal Egemenliğe

Bugün Türkiye'de yapılacak olan, Kürt emekçilerini "kendi kaderini tayin" masallarıyla aldatmak veya Türkiye burjuvazisi ile emperyalist odakların peşinden sürüklemek değil; onu sınıfın devrimci hareketine, sosyalist iktidar mücadelesine davet etmektir.

Devrimci strateji netleşmiştir:

• Ayrılıkçı Taleplere Karşı: Sınıfın birliğini öne çıkaran "Sosyalist İşçi İktidarı" programı savunulmalıdır.
• Kimlik Siyasetine Karşı: Anti-kapitalist ve anti-emperyalist sınıf mücadelesi geliştirilmelidir.
• Parçalanmaya Karşı: İşçi sınıfı tüm Anadolu coğrafyasında tek ve birleşik bir öncü partiyle yönlendirilmelidir.

Kürt emekçilerinin önünde tek bir ufuk olmalıdır; bu da ne Türkiye sermaye sınıfının sömürüsü ne de özerklik hayallerinin etnik tuzağıdır. Kürt emekçileri, Türkiye işçi sınıfının bir parçası olarak, kapitalist düzeni temelinden sarsacak olan sosyalist devrimin en ön saflarında yer almalıdır.

5. Sınıf Odaklılık, Emperyalizm Karşıtlığı ve Yeni Egemenlik Tanımı

Güncel devrimci hat şu üç eksende şekillenmelidir:

1. Sınıf Odaklılık: “Ulusal sorunu” sınıfsal antagonizmanın önüne koyan her yaklaşım gericiliktir. Ulus artık siyasal iktidarla iç içe geçmiş bir olgudur; etnik ayrılıklar yeni burjuva devletler yaratır.
2. Emperyalizm Karşıtlığı: Ayrılma talebi halkı emperyalist güçlerin güdümüne sokuyorsa, devrimci tutumla reddedilmelidir.
3. Yeni Bir Egemenlik Tanımı: Temel görev, ulusları bölmek değil; emekçilerin egemenliğini tesis edecek halklar arası birliği savunmaktır. Tüm kültürel zenginliklerin serpilebildiği, halkların katılımıyla yönetilen sosyalist iktidarlar için mücadele edilmelidir. İşçilerin sınıf birliği temelinde ortak örgütlenmeler geliştirilmelidir.

Sonuç: UKKTH Korunması Gereken Tarihsel Bir Emanet Değil, Gerici Bir İlkedir

Lenin’in mirası, dogmatik tekrarlar yapmak değil; somut durumun somut analizine göre taktikleri yenileme cüretidir. UKKTH, artık taktiksel bir enstrüman olarak dahi kullanılamaz. Bugün ulus-devlet emperyalizmin organik parçasıdır; etnik ayrılık talepleri kapitalizmin ufkunu aşmayan, emperyalizmin manipüle ettiği hareketlere zemin hazırlamaktadır. Filistin’de iki-devletli model bunu doğrulamaktadır.

Sosyalistlerin görevi, kapitalist çerçevede kalan etnik siyasetlerle stratejik dayanışma içinde olmak değil; işçilerin sınıf birliği temelinde ortak örgütlenmelere gitmek ve tüm halklardan katılımın olduğu sosyalist iktidarları kurmaktır. Kürt emekçileri de dâhil olmak üzere, tüm emekçilerin öncü sosyalist parti(ler) etrafında birleşmesi, halkların gerçek kardeşleşmesini sağlayacaktır. UKKTH, tarihsel bir değere sahip olabilir; ancak günümüz devrimci pratiğinde tamamen gericileşmiş ve terk edilmesi gereken bir ilkedir. "Kendi kaderini tayin", işçi sınıfının sermaye üzerindeki diktatörlüğüdür!